Alle columns

Columns over de podcast, deel 4

The big battle in podcasting: video vs. audio

Ronde 2: bereik

Illustratie: een gloeiende gouden en een blauwe bokshandschoen, opgebouwd uit geluidsgolven, raken elkaar in een boksring, met daaronder de tekst Round 2

Deel 2 van mijn gedachte-experiment. Video wordt heel goed mogelijk de standaard in podcasting, een medium waarvan de oorsprong juist in audio lag.

Ik trek die twee kunstmatig uit elkaar in een directe confrontatie. Video stapt de ring in op zijn favoriete terrein: wie bereikt de meeste mensen? Grote kans dat er nu al een knock-out wordt uitgedeeld.

In de linkerhoekVideo

Opvallend, snel te consumeren en gemaakt om ontdekt en gedeeld te worden.

In de rechterhoekAudio

Altijd dichtbij, makkelijk te combineren met andere activiteiten en sterk in het opbouwen van een vaste luisterrelatie.

Video deelt een uppercut uit

Als het om het binnentrekken van nieuw publiek gaat, is video een zwaargewicht. Het scherm regeert in deze maatschappij: YouTube op de bank via de smart-tv of op de iPhone in de tram, Netflix in bed, of waar dan ook swipen op de tablet.

Algoritmes smullen van video. Het wordt prominent aanbevolen, autoplay doet de rest en de drempel om iets nieuws aan te klikken is bizar laag. Wil je viraal gaan en massaal de aandacht grijpen? Video ramt moeiteloos de voordeur open.

Audio duikt weg en zoekt de blinde vlek

Audio moet flinke klappen incasseren op ontdekbaarheid (het algoritme helpt je zelden), maar heeft één briljante verdediging: het eist geen ogen.

Audio glipt via de Sonos de keuken in tijdens het koken, of klinkt op de achtergrond tijdens het thuiswerken en de was opvouwen. En tijdens het wandelen of autorijden een goede podcast of lekkere muziek opzetten, is een ervaring, niet zomaar consumptie. Het bereikt mensen op momenten dat video volledig buitenspel staat.

De uitslag

Een bijna knock-out voor video. Als we puur kijken naar het vergroten van je bereik, de kracht van algoritmes (zoals YouTube) en het toevallig ontdekt worden, is video onverslaanbaar. Dat is precies waarom zoveel podcasters tegenwoordig gefilmd worden: ze hebben de videomotor nodig om überhaupt gevonden te worden.

Maar er is ook een tendens bij mensen gaande van schermmoeheid. En daarbij:

Wat heb je aan bereik als niemand echt geraakt wordt?

Volgende keer: de laatste ronde, engagement. Wie wint als het niet om hoeveelheden gaat, maar om echte betrokkenheid?